Temat FIGURA wywodzi się wprost z nurtu figuracji w sztukach plastycznych. Jego bezpośrednim źródłem jest zarówno obserwacja, gdy postrzegamy ciało ludzkie z pozycji „bycia wobec” jak i samoświadomość, gdy - jako ludzie - odczuwamy, myślimy własne ciało. Patrząc na człowieka niejako z zewnątrz - możemy utożsamiać się z nim, ponieważ obserwowany schemat dotyczy nas samych. Patrząc na tancerza w ruchu - w pewien sposób sami tańczymy, widząc biegacza, który sprintem przemierza przestrzeń - również w jakiś sposób jej doświadczamy. Wyczyniający ekwilibrystyczne wariacje parkourowcy, pobudzają nasze zmysły motoryczne. 

​

Stawiając w ten sposób problem figury - jako formy zewnętrznej, osobnej i własnej jednocześnie - możemy w sposób zupełnie bezpośredni mierzyć się z rozumieniem rzeźby czy rysunku. Jesteśmy świadkami sytuacji, kiedy to wizja rzeźbiarza, rysownika - przekracza granicę ciał odbiorców sztuki, wnikając w skomplikowaną neurobiologiczną strukturę zmysłów i doznań, których podstawą jest własne doświadczenie ruchu i przestrzeni. 

​

Analiza ciała w ruchu, przez który to ruch rozumiemy również pozę - czyli zatrzymanie w pewnym układzie ciała - leży u podstaw twórczości Doroty Morawiec-Winiarskiej. Innym aspektem jej badań są relacje - znowu - pomiędzy ciałem a ciałem, na przykład - pomiędzy matką a dzieckiem. Temat macierzyństwa długo towarzyszył artystce w Jej twórczej drodze. Dziś - odkrywa dla nas nowe konstelacje - tak bliskiego tematu FIGURY.